Dzisiaj jest Dzień Kobiet. Święto trochę symboliczne, trochę zwyczajne. Jedni pamiętają o kwiatach, inni o życzeniach, a wielu po prostu na chwilę zatrzymuje się w biegu dnia. Dzisiaj pomyślałam przez chwilę o tym, ile kobiet każdego dnia robi tysiąc rzeczy naraz. O tych, które troszczą się o innych, pracują, wychowują dzieci, pomagają bliskim i często … Czytaj dalej Dzień Kobiet
Autor: Lena w trasie
Nie jestem podróżniczką zawodową. Nie objechałam całego świata.
Ale każdą trasę planuję tak, jakby miała być jedyna. Lubię wiedzieć, gdzie jadę, ile to kosztuje i co może mnie zaskoczyć. Nie wierzę w „jakoś to będzie”. Wierzę w dobre przygotowanie i własną drogę.
Na tym blogu zapisuję miejsca, które przeszłam naprawdę. Nie katalog marzeń, lecz doświadczenia z trasy, błędy i wnioski.
Jeśli wolisz podróżować spokojnie, ale świadomie, znajdziesz tu moje sprawdzone rozwiązania.
Pierwszy znak
Pierwsze oznaki wiosny w ogrodzie. Dzisiaj rano na trawniku zobaczyłam dwa krokusy. Trawa po zimie wygląda jeszcze dość mizernie. Zeschnięte źdźbła, trochę chłodu w ziemi, wszystko takie jeszcze nie do końca obudzone. A jednak między tym wszystkim stoją dwa małe fioletowe kwiaty. Jakby ktoś je tam postawił na znak, że wiosna już powoli zaczyna zaglądać … Czytaj dalej Pierwszy znak
Strona główna
Las to nie park – spacer z psem w zimowej Puszczy Niepołomickiej
Zimą Puszcza Niepołomicka wygląda spokojnie i pusto. Cisza, śnieg, mało ludzi na ścieżkach. To właśnie wtedy najłatwiej zapomnieć, że las to nie park i nie przestrzeń „do wszystkiego”. Ta tablica przypomina o zasadach, które w lesie obowiązują zawsze – niezależnie od pory roku i liczby spacerowiczów. Dlaczego las to nie park Las to przestrzeń dzika, … Czytaj dalej Las to nie park – spacer z psem w zimowej Puszczy Niepołomickiej
Kiedy zaczęła się Islandia
Pierwsze kilometry po wyjeździe z Keflavíku. Islandia zaczęła się od maila, który pojawił się na mojej służbowej poczcie. Jedna z wielu ofert biura podróży. Mogłam ją usunąć bez czytania. Ale jej nie usunęłam. W środku były zdjęcia. Czarne plaże. Wodospady spadające w pustkę. I zorza polarna. Coś, co od dawna mnie przyciągało. Od dawna chciałam … Czytaj dalej Kiedy zaczęła się Islandia
Walentynki
Rano mieliśmy swoją małą akcję. Wczesne wstawanie i wyjazd na giełdę kwiatową. Chłód, było jeszcze zupełnie ciemno, ludzie zaspani, a między nimi mój syn, szukający właściwych kwiatów. Potem w domu rozłożył wszystko na stole w salonie. Taka domowa florystyka. Wziął róże, przyciął końcówki łodyg, usunął nadmiar liści. Układał je spokojnie, jedna obok drugiej. Głębokie, czerwone … Czytaj dalej Walentynki
Kiedy książka znika
Dziś miała być radość. Książka o Leni i Kubie jest już prawie gotowa. Rozdziały poukładane. Tytuły wybrane. Okładka przemyślana. To już nie był pomysł. To był prawie dom. A potem otworzyłam plik. I zobaczyłam starszą wersję. Dwa dni pracy zniknęły, bo zapisywałam zmiany lokalnie, a nie w tej wersji pliku, którą później otworzyłam. Kilka kliknięć. … Czytaj dalej Kiedy książka znika
Moja pierwsza wyprawa na „Kilimandżaro”. O lęku, siatce i białym śniegu
Zanim zaczęłam pakować walizki i torby na wyjazdy w Dolomity czy planować spokojne spacery po Puszczy Niepołomickiej, moją mapą świata było osiedle.A najważniejszym punktem na tej mapie była góra. Nie ta afrykańska. Nasza własna. Osiedlowa. Nazywana dumnie „Kilimandżaro”. Kilka minut drogi w prawo. Dla dorosłych nic wielkiego, dla dziecka wyprawa. Jej zbocza prowadziły prosto na … Czytaj dalej Moja pierwsza wyprawa na „Kilimandżaro”. O lęku, siatce i białym śniegu
Wyjazdy, które się nie wydarzyły
Nie każdy wyjazd dochodzi do skutku. I nie zawsze da się to przewidzieć wcześniej. Były takie momenty, kiedy byliśmy już spakowani albo prawie w drodze, a mimo to trzeba było zawrócić albo zrezygnować. Raz prawie dojechaliśmy do granicy. Samochód zaczął zachowywać się nie tak, jak powinien. Co prawda był sprawdzany u mechanika przed wyjazdem, więc … Czytaj dalej Wyjazdy, które się nie wydarzyły
Kontuzja na nartach, moment, w którym zmienia się podejście
Na jednym z wyjazdów w Polsce skręciłam nogę. Sama kontuzja nie była bardzo poważna, ale wystarczyła, żeby na jakiś czas przestać jeździć i dać nodze spokojnie dojść do siebie. Od początku wiedziałam, że na narty wrócę. Nie było w tym żadnego dramatu ani myśli o rezygnacji. Bardziej chodziło o to, żeby wszystko wyzdrowiało i nie … Czytaj dalej Kontuzja na nartach, moment, w którym zmienia się podejście
Spokojnie, to tylko wyprawa 